Het warme contact van de Videovakvrouw

Soms denk ik er even uitgebreid aan terug. Beetje als pulken aan een korstje. Mogelijk pijnlijk, maar niet echt. Dingen die je nu anders doet dan vroeger. Beter.

Iedereen denkt het. Dat ik maar één ding wil. Alle ondernemers op video. De hele tijd.

 Hup! Druk op rec en praat tegen het glazen oog! Toe dan!

Toch klopt dat niet. Want het kan beter

Lees meer

Hoop voor wie begint met monteren

Het wanhopige begin van de Videovakvrouw

“Kan je maandag beginnen?” zei de man door de telefoon. Dat ik 200 km verderop woonde, dat ik nog een kamer moest zoeken, dat ik eigenlijk niet zoveel wist als ik beweerd had: het deed er allemaal niet toe. Ik kreeg de kans waar ik om gevraagd had.

Ik had wel wat filmpjes gemonteerd

Maar echt snappen wat ik deed: nee. Toch had ik me gemeld voor een stage als video-editor. Al kon ik me niet voorstellen dat je daar écht geld mee kon verdienen.

Ik had bijna hén betaald.

Ja natuurlijk kan ik maandag beginnen!” riep ik.

Het was mijn eerste werk bij de televisie

Lees meer

Het er niet bij horen van de Videovakvrouw

ik zat er zó klaar voor. Echt he-le-maal. Maar ik kreeg niet wat ik verwachtte.

Gelukkig zit er wel een blogpost in, dacht ik na afloop.

Bij dezen: Lees meer

Waar je dat laatste stukje vindt

Ik had naar Beertje Collargol gekeken

Daarna kwam Toppop. Maar eerst reclame. Saai, zei ik tegen mijn vader. Ik wil nú Toppop zien. Ik was 6 jaar en hield van Hank Knife en the Jets en Pussycat, ook al zei mijn moeder dat dat vast hele domme mensen waren, die mensen in Toppop.

“Weet je,” zei mijn vader,  “dat er apparaten zijn, waarmee je een televisiepogramma op kunt nemen? Dan kun je die reclamefilmpjes gewoon doorspoelen”.

“Echt?” vroeg ik. Lees meer

De kwetsbaarheid van de Videovakvrouw

Het scheen dat er iemand iets lulligs had geschreven. Over mij. Over mijn site. Of mijn filmpje. Of allebei. Soms gebeuren die dingen zonder dat je het weet. Beter eigenlijk. Tegen lulligheid is toch niks in te brengen.

Weerloos ben je, met je kop boven het veld

Lees meer

De Videovakvrouw moet haar tekst heel vaak opnieuw doen

Het blunderen van de Videovakvrouw

“Ja jij! Jij doet dat gewoon!”

zegt soms iemand. 

Video’s opnemen.

Mmm. Zeg ik dan. Mja, Nou. Eh. Ach.

Niet dus.

Lees meer

Divagedrag – Waarom je leuk bent zoals je bent

Ze was een diva. Ik zag het al toen ze binnenkwam.

Geen Marlene Dietrich. Eerder een lastpak. Lees meer

Snot voor je ogen. Over hard werken en durven vragen.

“Je kunt hier twee dingen doen”.

Zei de morsige meneer. Hij nam nog een hap pizza. “Je stelt de vragen, of je houdt de camera vast.”

Lees meer

Het gebrek aan glamour van de Videovakvrouw

“Niks! Er komt helemaal niks uit!” riep ik

Het was vroeg. Ik had paniek.

Ik moest filmen bij een organisatie in het midden des lands. Ik had een camera, geluidsspullen en een lichtset gehuurd. En de zendermicrofoon was stuk. Wat ik ook probeerde: Ruisende stilte.

Geen geluid, dat is géén film. Lees meer

Wat de gasten van Jambers en ik met elkaar gemeen hebben.

 

Vroeger had je Jambers.

Op de late zondagavond op SBS6. Die onthulde dan dat vrouwen die overdag in een keurig mantelpak vergaderden ’s nachts gehuld in slechts een string paaldansten in het achterzaaltje van een bordeel.

Vlaams en hijgerig zei Jambers dan in de voice over: Overdagj, is zij een zahkenvrouw, maar ’s nachjts…is zij een stoeipoessss. Lees meer